شعر فارسی آیات غمزه

چه بهاری ست که آفت زده فروردینش

سعید بیابانکی — Mon, 01 Apr 2019 05:35:00 GMT

چه بهاری ست که آفت زده فروردینش

و لجن می چکد از چارقد چرکینش

چه بهاری ست که می آید و زهرابه ی مرگ

دم به دم می چکد از داس شقایق چینش

چه بهاریست که جای گل و آواز و درخت

خرمنی خرملخ انداخته در خورجینش

چه بهاری ست که در دایره ای از کف و خون

چون گلی یخ زده پر ریخته بلدرچینش

داد از این کرگدن وحشی صحرا پیما

یاد پاییز به خیر و کهر نوزینش

ما که چون زاغچه ها سرخوش و خندان بودیم

با زمستان و درختان بلور آجینش

دست دهقان گنه کار، تبر باران باد!

تا دگر بار اجابت نشود آمینش...

که کار منتظرانت، همیشه بیداری ست

سعید بیابانکی — Wed, 03 May 2017 19:53:00 GMT

بیا که آینه ی روزگار زنگاری ست

بیا که زخمِ زبان های دوستان، کاری ست

به انتظار نشستن در این زمانه ی یأس

برای منتظران، چاره نیست؛ ناچاری ست

به ما مخند اگر شعرهای ساده ی ما

قبول طبع شما نیست؛ کوچه بازاری ست

چه قاب ها و چه تندیس های زرّینی

گرفته ایم به نامت که کنج انباری ست!

نیامدی که کپرهای ما کلنگی بود

کنون بیا که بناهایمان طلاکاری ست

به این خوشیم که یک شب به نام تان شادیم

تمام سال اگر کارمان عزاداری ست

نه این که جمعه فقط صبح زود بیدارند

که کار منتظرانت همیشه بیداری ست

به قول خواجه ی ما در هوای طرّه ی تو

«چه جای دم زدن نافه های تاتاری ست؟»

این گرگ های شب زده دنبال فرصت اند...

سعید بیابانکی — Fri, 15 May 2015 02:19:00 GMT

ای آن که چشم های تو آیات رحمت اند!

آیینه ها برای تو اسباب زحمت اند

آن چشم های پاک، در این برزخ دروغ

آینه ی تمام نمای صداقت اند

این مردم سیاه در آن خانه ی سفید

تلفیق ماهرانه ای از نور و ظلمت اند

آن چشم های مست به اندازه هوشیار

در روزگار ظلم، نماد عدالت اند

خاموش و روشن اند میان نبود و بود

روشن ترین دلیل حضورند و غیبت اند

عمری ست در غیاب تو و چشم های تو

این گرگ های شب زده دنبال فرصت اند

آیینه با خودت مبَر، ای روشنای محض!

آیینه ها برای تو اسباب زحمت اند

خدا کند که بهار رسیدنش برسد

سعید بیابانکی — Wed, 15 Apr 2015 04:35:00 GMT

خدا کند که بهار رسیدنش برسد

شب تولّد چشمان روشنش برسد

چو گرد بر سر راهش نشسته ام شب و روز

به این امید که دستم به دامنش برسد

هزار دست، پر از خواهش اند و گوش به زنگ

که آن انارترین، روز چیدنش برسد

چه سال ها که در این دشت منتظر ماندم

که دست خالی شوقم به خرمنش برسد

بر این مشام و بر این جان، چه می شود؟ یا رب!

نسیمی از چمنش، بویی از تنش برسد

خدای من! دل چشم انتظار من تا چند

به دوردست فلک بانگ شیونش برسد؟

چقدر بر لب این جاده منتظر ماندن

خدا کند که از آن دور، توسنش برسد

نکند به ما نتابی، گل آفتابگردان!

سعید بیابانکی — Sat, 07 Mar 2015 08:11:00 GMT

«مکش انتظار دیگر، گل آفتابگردان!

که سپیده خورده خنجر، گل آفتابگردان!»

(خسرو احتشامی)

تو چراغ آفتابی، گل آفتابگردان!

نکند به ما نتابی، گل آفتابگردان!

گل آفتاب ما را لب کوه سر بریدند

نکند هنوز خوابی؟ گل آفتابگردان!

نه گلی فقط، که نوری، نه که نور، بوی باران

تو صدای پای آبی، گل آفتابگردان!

نه گلی، نه آفتابی، من و این هوای ابری

نکند به ما نتابی! گل آفتابگردان!

تو بتاب و گل بیفشان،«سر آن ندارد امشب

که برآید آفتابی»، گل آفتابگردان!

عمری گذشت و ساخته ام با نداشتن

سعید بیابانکی — Mon, 08 Dec 2014 06:45:00 GMT

آن روزها که چشم تو را کم نداشتم

پیراهنی به رنگ محرّم نداشتم

هرگز نمی سرودمت، ای آبی زلال!

طبعی اگر به پاکی شبنم نداشتم

این روح شاعرانه ی زیبا پرست را

آن روزها که با تو نبودم، نداشتم

گر وا نبود پنچره ام رو به سوی تو

کاری به کار مردم عالم نداشتم

باور کن ـ ای رفیق!ـ اگر دوری ات نبود

میلی به این تغزّل پُر غم نداشتم

دیشب کسی نبود و برای گریستن

غیر از صفای آینه هم دم نداشتم

عمری گذشت و ساخته ام با نداشتن

ای دل! چه خوب بود تو را هم نداشتم

عشق، هر روز به تکرار تو بر می خیزد

سعید بیابانکی — Wed, 26 Nov 2014 06:56:00 GMT

عشق، هر روز به تکرار تو بر می خیزد

اشک، هر صبح به دیدار تو بر می خیزد

ای مسافر! به گلاب نگهم خواهم شست

گرد و خاکی که ز رخسار تو بر می خیزد

مگر ـ ای دشت عطش نوش!ـ گناهی داری؟

کآسمان نیز به انکار تو بر می خیزد

تو به پا خیز و بخواه از دل من؛ بر خیزد

شک ندارم که به اصرار تو بر می خیزد

شعر می خوانم و یک دشت غم و آهن و آه

از گلوی تر نی زار تو بر می خیزد

مگر آن دست چه بخشیده به آغوش فرات؟

که از آن بوی علم دار تو بر می خیزد

پاس می دارمت ای باغ! که هر روز، بهار

به تماشای سپیدار تو بر می خیزد

ای که یک قافله خورشید به خون آغشته

بامداد از لب دیوار تو بر می خیزد!

کیستم من که به تکرار غمت بنشینم؟

عشق، هر روز به تکرار تو بر می خیزد

چگونه گل نکند بغض جمکرانی من؟!

سعید بیابانکی — Fri, 21 Nov 2014 04:19:00 GMT

گرفته بوی تو را خلوت خزانی من

کجایی؟ ای گل شب بوی بی نشانی من!

غزل برای تو سر می بُرم، عزیزترین!

اگر شبانه بیایی به میهمانی من

چنین که بوی تنت در رواق ها جاری ست

چگونه گل نکند بغض جمکرانی من؟!

عجب حکایت تلخی ست نا امید شدن

شما کجا و من و چادر شبانی من؟!

در این تغزّل کوچک سرودمت، ای خوب!

خدا کند که بخندی به ناتوانی من

به پای بوس تو، آیینه دست چین کردم

کجایی؟ ای گل شب بوی بی نشانی من!

او که نامش کوه ها را از غرور انداخته ست

سعید بیابانکی — Mon, 17 Nov 2014 07:03:00 GMT

غم درون سينه ام يکباره شور انداخته ست

کودکي سنگي در اين حوض بلور انداخته ست

کاش با ته جرعه اي جان مرا روشن کند

او که در پستو شراب از جنس نور انداخته ست

مثل مينا گرچه دست افشان به بزم اش بوده ام

او مرا لاجرعه نوشيده ست و دور انداخته ست

من کجا کي مي رسد دستم به آن بالابلند؟

او که نامش کوه ها را از غرور انداخته ست

با تني آکنده از زخم و دلي لبريز داغ

زندگي ما را ميان آب شور انداخته ست

شب به قصد صيد تنها سکّه ي اين آسمان

هفت جاي کهکشان، رندانه تور انداخته ست

بشکند دستي که خورشيد فروزان مرا

چيده است از آسمان و در تنور انداخته ست

ما را نمی فهمند آدم های کوچک

سعید بیابانکی — Sun, 09 Nov 2014 06:27:00 GMT

هر روز با انبوهی از غم های کوچک

گم می شوم در بین آدم های کوچک

سرمایه ی احساس من مشتی دو بیتی ست

عمری ست می بالم به این غم های کوچک

گل برگ ها هم پاکی ام را می شناسند

مثل تمام قطره شبنم های کوچک

با آن که بیهوده ست، اما می سپارم

زخم بزرگم را به مرهم های کوچک

پیچیده بوی «محتشم» مثل نسیمی

در سینه ها مان؛ این محرّم های کوچک

غم های مان اندازه ی صحرا بزرگند

ما را نمی فهمند آدم های کوچک

کاروان می برد نیم دیگر خورشید را

سعید بیابانکی — Tue, 04 Nov 2014 07:36:00 GMT

دشت می بلعید کم کم پیکر خورشید را

بر فراز نیزه می دیدم سر خورشید را

آسمان گو تا بشوید با گلاب اشک ها

گیسوان خفته در خاکستر خورشید را

بوریایی نیست در این دشت تا پنهان کند

پیکر از بوریا عریان تر خورشید را

چشم های خفته در خون شفق را وا کنید

تا ببیند کهکشان پرپر خورشید را

نیمی از خورشید در سیلاب خون افتاده بود

کاروان می برد نیم دیگر خورشید را

کاروان بود و گلوی زخمی زنگوله ها

ساربان دزدیده بود انگشتر خورشید را

آه، اشترها چه غمگین و پریشان می روند

بر فراز نیزه می بینم سر خورشید را

آرزوي آب هم اين جا عطش نوشيدن است

سعید بیابانکی — Tue, 04 Nov 2014 05:42:00 GMT

پرده بر مي دارد امشب آفتاب از نيزه ها

مي دمد يک آسمان خورشيدِ ناب از نيزه ها

مي شناسي اين همه خورشيد خون آلود را

آه، اي خورشيد زخمي! رُخ متاب از نيزه ها

کهکشان است اين بيابان، چون که امشب مي دمد

ماهتاب از خيمه ها و آفتاب از نيزه ها

ريگ ريگش هم گواهي مي دهد روز حساب

کاين بيابان، خورده زخمِ بي حساب از نيزه ها

يال هايي سرخ و تن هايي به خون غلتيده است

يادگار اسب هاي بي رکاب از نيزه ها

آرزوي آب هم اين جا عطش نوشيدن است

خواهد آمد «العطش» ها را جواب از نيزه ها

باز هم جاري ست امشب رودرود از سينه ها

بس که مي آيد صداي آب آب از نيزه ها

گرچه اين جا موج موج تشنگي ها جاري است

مي تراود چشمه چشمه، شعر ناب از نيزه ها

پیچیده شمیمت همه جا، ای تن بی سر!

سعید بیابانکی — Mon, 03 Nov 2014 04:23:00 GMT

بگذار که این باغ، درش گم شده باشد

گل ‌های ترَش، برگ و برش، گم شده باشد

جز چشم به راهی، به چه دل خوش کند این باغ؟

گر قاصدک نامه برش گم شده باشد

باغ شب من کاش درش بسته بماند

ای کاش کلید سحرش گم شده باشد

بی اختر و ماه است دلم؛ مثل کسی که

صندوقچه ی سیم و زرش گم شده باشد

شب تیره و تار است و بلادیده و خاموش

انگار که قرص قمرش گم شده باشد

چاهی ست همه ناله و دشتی ست همه گرگ

خواب پدری که پسرش گم شده باشد

آن روز تو را یافتم افتاده و تنها

در هیبت نخلی که سرش گم شده باشد

پیچیده شمیمت همه جا، ای تن بی سر!

چون شیشه ی عطری که درش گم شده باشد

گوش کن؛ انگار نجوا مي کند معبود با او

سعید بیابانکی — Mon, 03 Nov 2014 02:36:00 GMT

کيست اين؟ آواي کوهستاني داوود با او

هُرم صدها دشت با او، لطف صدها رود با او

نيزه نيزه زخم با او، کاسه کاسه داغ با من

چشمه چشمه اشک با من، خيمه خيمه دود با او

اي نسيم! آهسته پا بگذار سوي خيمه گاهش

گوش کن؛ انگار نجوا مي کند معبود با او

هرکه امشب تشنگي را يک سحر طاقت بيارد،

مي گذارد پا به يک درياي نامحدود با او

همرهان بار سفر بر بسته اند انگار و تنها

تشنگي مانده ست در اين ظهر قيراندود با او

از چه ـ اي غم!ـ قصّه ي تنهايي اش را مي نگاري؟

او که صدها کهکشان داغ مکرّر بود با او

صبح فردا، کوهساران شاهد ميلاد اويند

سرخي هفتاد و يک خورشيد خون آلود با او

هنوز شیشه ی عطر غزل درش باز است

سعید بیابانکی — Wed, 03 Sep 2014 03:22:00 GMT

به نام عشق که زیباترین سرآغاز است

هنوز شیشه ی عطر غزل درش باز است

جهان تمام شد و ماه پاره های زمین

هنوز هم که هنوز است، کارشان ناز است

هزرا پند به گوشم پدر فشرد و نگفت

که عشق، حادثه ای خانمان برانداز است

پدر نگفت چه رازی ست این که تنها عشق

کلید این دل ناکوک ناخوش آواز است

به بام شاه و گدا مثل ابر می بارد

چقدر عشق شریف است و دست و دل باز است

بگو هرآنچه دلت خواست را به حضرت عشق

چرا که سنگ صبور است و محرم راز است

ولی بدان که شکار عقاب خواهد شد

پرنده ای که زیادی بلند پرواز است

بترس از این همه لولو که پشت پنجره اند

سعید بیابانکی — Wed, 02 Jul 2014 04:53:00 GMT

شب است و باغچه های تهی ز میخک من

و بوی خاطره ها در حیاط کوچک من

حیاط خلوت من از سکوت سرشار است

کجاست نغمه ی غمگینت؟ ای چکاوک من!

به سکّه سکّه ی اشکم تو را خریدارم

تویی بهای پس اندازهای قلّک من

بگیر دست مرا، ای عروس دریایی!

بیا به یاری دنیای بی عروسک من

تو را به رشته ای از آرزو گره زده اند

به پشت پنجره ی سینه ی مشبّک من

کسی نیامده؛ حتّی کلاغ های سیاه

به قصد غارت جالیز بی مترسک من

کبوترانه بیا تخم آشتی بگذار

میان گودی انگشت های کوچک من¹

شب است و خواب عمیقی ربوده شهر مرا

کجاست شیطنت کودکیّ و سوتک من؟

بترس از این همه لولو که پشت پنجره اند

بخواب شعر قشنگم! بخواب کودک من!

1-« و پرستوها در گودی انگشتان جوهری ام/تخم خواهند گذاشت» (فروغ فرّخزاد)

یادش به خیر کرب و بلایی که داشتم

سعید بیابانکی — Tue, 01 Jul 2014 13:09:00 GMT

یادش به خیر، دست دعایی که داشتم

تسبیح و جانماز و خدایی که داشتم

دل نه، کویر زخمی فریاد بود و عشق

یادش به خیر کرب و بلایی که داشتم

ای دل! به یاد بخت سپیدی که داشتی

می پیچمت به شال عزایی که داشتم

دست مرا بگیر و بلندم کن، ای غزل!

یک لحظه باش جای عصایی که داشتم

ای آسمان! دریچه ی نوری به من ببخش

امشب به یاد پنجره هایی که داشتم

این جاده ها کدام به آن خسته می رسند

مادر! کجاست قبله نمایی که داشتم؟

دادم تو را به خسته ترین عابر زمین

مثل سمند نعل طلایی که داشتم

این جا چراغ چشم به راهی هنوز هست

سعید بیابانکی — Tue, 01 Jul 2014 08:00:00 GMT

در دیده ام نگاهی و آهی هنوز هست

باران اشک گاه به گاهی هنوز هست

هان، ای شب فلک زده! در مشت خالی ات

شکر خدا که سکّه ی ماهی هنوز هست

یک شب بکوب کوبه ی در را و باز شو

این جا چراغ چشم به راهی هنوز هست

عریان کنید جام می هفت ساله را

تا در من اشتیاق گناهی هنوز هست!

در چشم کهربایی ات، ای روشناترین!

میل ربودن پر کاهی هنوز هست

از شش جهت اگر چه قفس مانده ست و بس

فکر فرار باش که راهی هنوز هست

شکر خدا به میمنت روی و موی دوست

روز و شب سپید و سیاهی هنوز هست

با یک دروغ کهنه به خونم در افکنید

در دوردست، گرگی و چاهی هنوز هست

تو خود نشاني محضي، تو خود دعاي مجسّم

سعید بیابانکی — Mon, 30 Jun 2014 05:13:00 GMT

شبي نشستم و گفتم دو خط دعا بنويسم

دعا به نيّت دفع قضا بلا بنويسم

ز همدلان سفر کرده ام سراغ بگيرم

به کوچه کوچه ي زلف تو نامه ها بنويسم

دعا و شکوه به هم تاب خورد و من متحيّر،

«کدام را ننويسم؟ کدام را بنويسم»¹

هر آنچه را که نوشتم، مچاله کردم و گفتم

قلم دوباره بگيرم؛ از ابتدا بنويسم

دو قطره خون ز لبت در دوات تشنه ام افتاد

که من به ياد شهيدان کربلا بنويسم

صداي پاي قلم را شنيد کاغذ و گفتم

قلم به ليقه گذارم که بي صدا بنويسم

تو بي نشاني و کاغذ در انتظار رسيدن

که من نشاني کوي تو را کجا بنويسم

تو خود نشاني محضي، تو خود دعاي مجسّم

براي چون تو عزيزي، چرا، چرا بنويسم؟

1-مصرعی از فیاض لاهیجی

بوسیدمت؛ لب و دهنم بوی گل گرفت

سعید بیابانکی — Sun, 29 Jun 2014 09:43:00 GMT

بوسیدمت؛ لب و دهنم بوی گل گرفت

بوییدمت؛ تمام تنم بوی گل گرفت

گل های سرخ چارقدت را تکاندی و

گل های خشک پیرهنم بوی گل گرفت

با عطر واژه ها به سراغ من آمدی

شعرم، ترانه ام، سخنم بوی گل گرفت

از راه دور فاتحه ای دود کردی و

در زیر خاک ها کفنم بوی گل گرفت

تا آمدی، به میمنت بوی زلف تو

در باغ، یاس و یاسمنم بوی گل گرفت

ای امتزاج شادی و غم! در کنار تو

خندیدنم، گریستنم، بوی گل گرفت

گرد از کتاب خانه ی من برگرفتی و

تاریخ مرده و کهنم بوی گل گرفت

خون تو دانه دانه، شبیه گل انار

پاشید بر شب و ... وطنم بوی گل گرفت

خبر دهید به آنها که ناامید شدند

سعید بیابانکی — Sun, 02 Jun 2013 06:35:00 GMT

چه ببرها که در این کوه ناپدید شدند
چه سروها که در آغوش من شهید شدند

نیامدند سفرکردگان این کوچه
چه چشم های سیاهی به در سفید شدند

در انتظار مرام رفیق های قدیم
هزار مرتبه تقویم ها جدید شدند

هنوز پنجره مان تا خروس خوان باز است
خبر دهید به آنها که ناامید شدند

برآمدند شبی با هزار دست دعا
هزار قفل فروبسته را کلید شدند

دو واژه از دولبی را کنار هم چیدند
دو بیت ناب سرودند و بوسعید شدند

سیاهی از همه جا روسیاهی از همه سو
خوشا به حال شهیدان که روسفید شدند